Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że przedsiębiorczyni może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czesne za studia informatyczne córki. Warunek jest jeden: córka świadczy dla firmy usługi informatyczne na podstawie umowy zlecenia, a kierunek studiów pokrywa się z tymi zadaniami.

Interpretacja z 17 września 2026 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.728.2026.2.LS, dotyczy konkretnego stanu przyszłego. Nie otwiera ogólnego prawa do finansowania edukacji dziecka z firmy.

Jaki stan opisano we wniosku

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność. Zakres obejmuje najem krótkoterminowy oraz produkcję i sprzedaż wyrobów z drewna przez internet.

Istotną częścią biznesu jest strona internetowa, sklep, pozycjonowanie oferty i narzędzia do kontaktu z klientami. Córka ma wykonywać te zadania na umowie zlecenia: aktualizację strony i oferty, obsługę sklepu, testowanie funkcji, analizę ruchu i wsparcie techniczne.

Jednocześnie rozpoczyna studia na kierunku informatyka stosowana. Program obejmuje programowanie, bazy danych i rozwiązania internetowe. Wnioskodawczyni wskazała, że tę wiedzę córka ma wykorzystywać przy konkretnych obowiązkach, a nie przy ogólnym podnoszeniu wykształcenia.

Dlaczego organ uznał wydatek za koszt

Podstawą jest art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Kosztem jest wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła. Czesne za studia dziecka nie figuruje w katalogu wyłączeń z art. 23.

Organ nie poprzestał jednak na braku wyłączenia. Zapytał, czy opłata jest potrzebna w działalności, czy służy tylko osobistemu wykształceniu zleceniobiorcy.

Przesądził opisany związek. Studia dotyczą obszaru, który już działa w firmie. Kwalifikacje mają być używane przy konkretnych czynnościach na rzecz tej firmy. W takim układzie czesne może pomniejszać dochód.

Czego interpretacja nie przesądza

Pozytywna odpowiedź nie oznacza, że każdy rodzic-przedsiębiorca wrzuci studia dziecka w koszty.

Nie wystarczy pokrewieństwo. Nie wystarczy ogólna przydatność informatyki, języków albo zarządzania. Organ odróżnia wydatek służący firmie od wydatku na ogólny poziom wiedzy.

Interpretacja chroni tylko osobę, która ją otrzymała, i tylko w zakresie opisanego zdarzenia. Jeżeli kontrola wykaże, że umowa, obowiązki albo faktyczne wykorzystanie wiedzy wyglądają inaczej niż we wniosku, ochrona odpada.

Co trzeba mieć w dokumentach

Ciężar wykazania związku spoczywa na podatniku. Przy takim wydatku warto przygotować:

• umowę zlecenia ze wskazanym zakresem obowiązków informatycznych,
• dowód zapłaty czesnego i rozliczenie faktury albo rachunku,
• opis zadań wykonywanych na rzecz firmy, zgodny z programem studiów,
• materiały pokazujące, że wiedza jest używana przy stronie, sklepie albo narzędziach sprzedaży.

Sam przelew „czesne – córka” nie wystarczy. Organ może uznać, że wydatek ma charakter osobisty, a umowa została dobudowana do rozliczenia.

Gdzie przebiega granica

Bezpieczniej wygląda układ, w którym zleceniobiorca już wykonuje czynności zbieżne z kierunkiem, a studia podnoszą kwalifikacje potrzebne do tych czynności.

Ryzykowne jest finansowanie studiów rozpoczętych niezależnie od firmy, bez realnych obowiązków albo przy zadaniach luźno związanych z programem. To samo dotyczy kierunku, który nie przekłada się na przychód tego przedsiębiorstwa.

Definicja kosztu jest szeroka. Ten sam wydatek u jednego podatnika może przejść, u innego nie. Rozstrzyga opis faktów, nie pokrewieństwo.

Podsumowanie

Skarbówka dopuściła czesne za studia dziecka do kosztów, ale tylko przy bezpośrednim związku ze zleceniem wykonywanym dla firmy. Interpretacja z września 2026 r. nie jest wzorem do skopiowania. Jest sygnałem, że liczy się konkretne zadanie, nie sam fakt nauki.

Przed ujęciem takiego wydatku warto albo wystąpić o własną interpretację, albo przynajmniej uporządkować umowę i dowody związku z przychodem. W razie kontroli opis z wniosku nie zastąpi rzeczywistości.

W razie wątpliwości co do kwalifikacji czesnego, umowy ze zleceniobiorcą albo wniosku o interpretację zapraszamy do kontaktu z Kancelarią Prawną Jackowski.

autor: Gabriel Jackowski (za prawo.pl)